De belangrijkste houding om met moeilijke emoties om te gaan

De belangrijkste houding om met moeilijke emoties om te gaan

In de 13e eeuw herschreef een soefi-dichter, bekend als Rumi, de manier waarop we emoties begrijpen. Hij noemde ze 'onverwachte bezoekers', of deze emoties nu gemeenheid, depressie of vreugde waren, en hij geloofde dat de beste manier om met deze bezoekers om te gaan, was om ze te omhelzen en ze te laten zijn wat ze moesten zijn en te doen wat ze moesten doen. .


De moderne wereld zou zeker een recensie van Rumi's poëzie kunnen gebruiken, misschien nu meer dan ooit.

Ondanks dat ik in een tijdperk leefde pleit voor positiviteit, zo velen van ons voelen een overweldigende druk om onze negatieve emoties te verbergen.

We onderdrukken woede en negeren eenzaamheid; we doen alsof we niet haten, en we verbergen het feit dat we ons van binnen gebroken voelen. We behandelen onze emoties niet als 'onverwachte bezoekers'; we behandelen ze eerder alsof ze er niet eens zijn.


Acceptatie: de sleutel tot geluk

Maar meer dan zeven eeuwen later klinken de woorden van Rumi meer dan ooit tevoren. Talloze psychologische studies hebben aangetoond dat de beste manier om met negatieve emoties om te gaan, is door ze gewoon te accepteren.

Velen van ons geloven in positiviteit en niets anders, wat resulteert in een totale afkeer van negatieve emoties wanneer ze hun lelijke kop opsteken. Maar het accepteren van deze emoties is de weg naar geluk.



Heel wat studies hebben aangetoond dat deze gewoonte leidt tot stal emotionele veerkracht, en degenen die deze acceptatie regelmatig beoefenen, vertonen minder tekenen van angst en depressie.


Als u het moeilijk vindt om zelf tot deze acceptatie te komen, hoeft u zich geen zorgen te maken - met behandelingen zoals Op mindfulness gebaseerde cognitieve therapie en Acceptatie- en toewijdingstherapie, kun je je weg vinden om uiteindelijk de duistere kant van binnen te omarmen.

De paradox van het verhandelen van huidige negativiteit voor positiviteit op de lange termijn

Brett Ford, een professor in de psychologie aan de Universiteit van Toronto, wilde de paradoxale aard van deze relatie begrijpen: waarom zouden mensen op de lange termijn positiviteit en algehele psychologische verbetering kunnen bereiken door hun huidige positiviteit op te offeren door het negatieve te accepteren?

In een onderzoek met haar collega's ontdekte Ford dat de reden waarom acceptatie werkt, te wijten is aan wat zij het 'afstompende effect' noemden.

Wanneer we stressvolle gebeurtenissen tegenkomen en te maken krijgen met negatieve emotionele reacties, zorgt het afstompende effect ervoor dat deze negatieve emoties, zoals stress of woede, ons niet lager zullen brengen dan we al zijn.

Acceptatie van deze emoties versterkt de stress van de ervaring niet, en door ze nu te accepteren, hebben ze geen invloed op onze positieve emoties nadat de stressvolle gebeurtenis voorbij is.

Ford ontdekte ook dat het altijd psychologisch gunstig is voor een persoon om zijn negatieve emoties te accepteren, ongeacht je raciale of sociaaleconomische groep.

Het maakt niet uit wat voor soort persoon je bent of waar je vandaan komt, je zult ongetwijfeld positieve effecten ervaren als je je duistere emoties omarmt.

Acceptatie leren in drie tests

Om deze resultaten te vinden, hebben Ford en haar collega's drie tests ontworpen die zijn gebaseerd op het accepteren van negatieve emoties.

De eerste test was eenvoudig: ze stuurden vragenlijsten naar meer dan duizend studenten met vragen over de relatie tussen het accepteren van hun negatieve emoties en het algehele welzijn.

Ten tweede verrasten de onderzoekers de deelnemers met een plotselinge toespraak van drie minuten die ze moesten houden. Ze legden vast hoe de deelnemers met deze directe stress omgingen en vergeleken het met de manier waarop ze aangaven met negatieve emoties om te gaan.

En tot slot werden er dagboeken uitgereikt aan meer dan tweehonderd mensen met verschillende achtergronden en culturen. Deze deelnemers werd gevraagd om de meest stressvolle gebeurtenissen die hen elke dag gedurende twee weken overkwamen vast te leggen, terwijl ze ook hun gedachten over deze gebeurtenissen en hoe ze ermee omgingen vastlegden.

De conclusies bleven consistent in alle drie de onderzoeken: personen die beter waren in het accepteren van de negatieve toestand van stressvolle ervaringen (en de emoties die daarmee gepaard gaan), waren uiteindelijk veel succesvoller in het handhaven psychologisch bevredigende en bloeiende levens.

Het verschil tussen acceptatie en lijden

Het kan gemakkelijk zijn om verkeerd te begrijpen wat acceptatie betekent, wat ertoe zou leiden dat iemands geestelijke gezondheid verslechtert als gevolg van het accepteren van de verkeerde dingen. Je moet het onvermijdelijke accepteren - dood, ontbering, liefdesverdriet, verlies; deze zullen emoties uitlokken zoals verdriet, woede, woede, depressie, en het accepteren van deze emoties in plaats van ervoor te verbergen is de enige manier om er echt overheen te komen.

Het is echter belangrijk dat u acceptatie niet verwart met zelfopgelegd lijden. Als u oneerlijk wordt behandeld door een meerdere of een collega, betekent dat niet dat u dit moet accepteren. Er is een enorm verschil tussen het accepteren van het onvermijdelijke en jezelf ten prooi laten vallen aan degenen die voordeel zouden halen uit de acceptatiemindset.

Uiteindelijk gaat acceptatie over balans. De westerse cultuur vereist tegenwoordig dat we constant gelukkig blijven, wat een onrealistische verwachting is die je psychologische welzijn kan schaden. We moeten levens leiden die zowel positiviteit als negativiteit hebben, wat ons kan helpen een leven van kalme tevredenheid te bereiken.

En onthoud: als je het moeilijk vindt om negatieve emoties meteen te accepteren, wees dan niet gestrest. Acceptatie is, net als elke andere cognitieve gewoonte, een vaardigheid die je aanscherpt en ontwikkelt (daarom vinden oudere mensen het gemakkelijker te accepteren dan jongere mensen). Blijf geduldig en wacht op de dag dat je elke negatieve emotie die op je pad komt kunt accepteren.